Campagneleed

Column door Henk van der Linden.

Het voelt weer aan als vanouds. Ik sta weer op straat. Met de vertrouwde teamleden, inclusief  borden en vlag. Ikzelf kom op het Kerkpleintje vlakbij mijn grote verleider Adr. Heinen uit de kast voor het grote publiek. Rose shirt! Met groen D66 speldje. De raadsverkiezingen met de acties bij de winkelcentra en in de wijken, waren maar voorspel. Dit is het echte werk: hartje stad laten zien dat je van deze club bent!  

Uiterst rechts van ons staat de VVD, en net naast ons het CDA. Volgorde aardig in lijn met het politieke spectrum. De middag begint opwekkend. Vanuit de Markt komt een jongedame (begin dertig) aangefietst. Luid hoorbaar toetert ze bij de VVD ‘Dit is helemaal verschrikkelijk’, bij het CDA, ‘Dit is ook niks’, en bij ons: ‘Dit begint wat te worden’. Kijk en daar moet je het dus van hebben, een echte oppepper.

Ik steek over om de CDA-ers een hart onder de riem te steken. Het is ook niet niks wat hen overkomt. Zomaar onder een geliefde leider van 41 naar zeg maar 20+ zetels. Ik krijg een CDA-appel aangeboden. Gifgroen. ‘Heb je er genoeg van ingekocht?’. ‘Zeker’, zegt het jonge raadslid. ‘Goed gedaan. Ze zien er knap zuur uit. Dan heb je in ieder geval een mooie voorraad om a.s. woensdagavond zo tegen elven doorheen te bijten’. Kijk, daar wordt een mens nu echt vrolijk van, van dit soort opwekkende gesprekken.

We hebben twee borden, dat zijn dezelfde als bij de raadsverkiezingen. Doorleefde borden inmiddels, gammel dus. Het portret van Alexander zit erop geplakt. ‘Durf te kiezen!’ Twee ballonnen hangen erboven ook hun best te doen. En wij staan erbij, met flyers en de handgenaaide zonnebloempittenzakjes van Fanne & Kids om uit te delen. Als je mij het verschil vraagt tussen deze campagne en die van de raad, dan weet ik het zeker: het scheelt in ieder geval een jas, een das, een muts en een paar wanten.       

Een ander verschil is dat het niet echt wil lukken, het contact met het inkomend publiek. Ze lijken er helemaal geen zin in te hebben, de stad in. Chagrijnig, is eigenlijk nog het beste woord. En het is koopzondag, mooi weer, beetje warm dat wel, onweer op komst, dat ook, maar je gaat toch niet met de pest in de stad in, denk ik dan. Ieder van ons krijgt veel meer dan in de winkelcentra bij de raadsverkiezingen ‘nee’ te horen. Soms ‘nee, dankjewel’, meestal gewoon een bot ‘nee’ of een afwerend gebaar. Wim en ik hebben het snel al wel gezien. We gaan een rondje langs de terrassen maken. De Korte Putstraat in, dan wat andere straatjes en via de Markt weer terug.

Een wereld van verschil. Heel ontvankelijke mensen, die mensen op een terras, met een glaasje wijn, en een mooi bordje voor zich, of in afwachting daarvan. Ze willen allemaal een flyer, mensen beloven om die echt te lezen, we hebben mooie gesprekken van drie zinnen, zonnebloempittenzakjes worden in dank aanvaard. En het kost helemaal geen moeite. Terug naar onze basis bij Heinen komen we het winkelend publiek weer tegen. Meteen weer de koude douche: een en al irritatie. Dat kan aan de politiek liggen, maar Wim en ik weten het zeker: die hadden al de ziekte in voordat ze naar de stad gingen.

Dus voortaan alleen de terrassen maar doen. Net als afgelopen vrijdag. Met de bemensing van de landelijke campagnebus langs de terrassen van Uilenburg, bitterballen van onze thuisbasis Bois le Duc uitventen. Koppelverkoop: bitterballen en politiek, de 250 ballen waren zó weg, inclusief onze boodschap. Nog even, en dan geven we er ook nog sigaren bij, wij zijn immers de echte liberalen.

Het begint nu stevig te waaien. Het ziet ernaar uit dat er echt onweer komt. We gaan opbreken. Roel en ik nemen ieder een bord onder de arm en gaan richting auto. Het is voor de eerste keer dat ik Alexander onder mijn arm heb. De luchtvochtigheid is heel hoog. Alexander heeft daar duidelijk onder te lijden. Hij heeft nu vele rimpels op zijn gezicht ‘Kijk’ zegt Roel, ‘Zo ziet hij er over een paar jaar uit, dat doet politiek met je’.    

Henk, 6 juni 2010

Deel via: