Campagneleed

Column door Henk van der Linden

Vandaag in de aangrijpende serie ‘campagneleed’ een aflevering met een kijkje achter twee voordeuren. ‘Elk huisje heeft zijn kruisje’, zei mijn moeder al.

Voordeur 1 is van Huize Pouw. Het is de week van Hemelvaart. Hemelvaartdag is ook Bossche Geraniumdag. Moeder Fanne heeft het drieste plan opgevat om op die markt het volk te verblijden met een zakje zonnebloempitjes. Motto: ‘D66 voor een zonnige toekomst’. Het moeten er zeker 1000 worden. Buiten de Arbeidsinspectie om worden beide kinderen, Lise en Auke, ingeschakeld. Moeder Fanne knijpt voor zichzelf een oogje toe: ‘kinderarbeid, nou ja, het zijn er toch maar 1000’.

Alles aan de kant voor een efficiënte productielijn, inclusief voetpedaalnaaimachine. Elke dag een paar honderd doorzichtige plastic zakjes. Voor de woensdag is de grote klap gepland. Het wordt steeds leuker, eenmaal het ritme te pakken wordt het gezinnetje een gestroomlijnd productieteam van vouwen, stikken, plakken, vullen. Tegen het einde van de middag, met nog een kleine 200 te gaan, komt er op moeders’ I-phone een mailtje binnen. Auke en Lise hebben meteen door dat er iets heel ergs aan de hand moet zijn. ‘Vliegtuigramp in Tripoli. Alle campagneactiviteiten afgelast.’ Vochtige ogen bij kids en moeder, slik, slik.

Voordeur 2 is de mijne. Woensdag 26 mei, 19.00. Ik heb vanavond het rijk alleen en kijk uit naar het grote lijsttrekkersdebat. Ik heb van Alexander een mooie grote poster gekregen, met twee tekstaffiches op de ene en hemzelf op de andere kant. Mijn plekje wordt de bank en ik plak Alexander rechts van me, mooi in het zicht, tegen de boekenkast. Als ik vanaf de tv even naar rechts kijk, hangt hij naar me te lachen. Hij heeft wat vouwen over zijn neus, maar okee,  hij hangt er mooi bij. Het kan nog beter. Van de raadsverkiezingen heb ik ballonnen, een T-shirt, een das en een jack overgehouden. De ballonnen maken het hier meteen een stuk gezelliger. T shirt aan, das om, en het jack achter me over een stoel gehangen, als decor. Jammer dat ik geen pet heb. Maar: eureka!, wél een wit fietszadelhoesje. Met wat geruk en getrek past dat prima op mijn hoofd. Even rondkijken: mooi gedaan, Henk. Gezellig. Fles rose Prosecco voor me op de salontafel, zak popcorn erbij, helemaal goed.

Even schiet er door mijn hoofd: ‘Echt knettergek, kijk eens in de spiegel!’. ‘Nee hoor’, sus ik me toe. ‘Als hele straten oranje kleuren, dan mag ik dit toch óók, zeker aan de binnenkant?’

Op de bank, met op de knieën een scoringstabel, zelf bedacht. Zes verticale kolommen. In de eerste de lijsttrekkers, de tweede heeft de kop hoofdletter W (van Waar), drie de kop HW (Half Waar), vier de V (Verzwijgen), vijf de L (Liegen) en zes: GG/SD (Golden Goal/Sudden Death). Als daar een streepje komt, zet ik de tv af, heb ik me voorgenomen. Ik volg het debat heel geconcentreerd en zet steeds streepjes. Leuk om te doen! Jammer dat er niemand is om mee te sparren. Gelukkig is Alexander er nog, aan de boekenkast; ik zoek steeds meer steun bij hem, dat loopt omgekeerd gelijk op met het niveau van de Prosecco. Alex blijkt ook aan mijn boekenkast een zwaargewicht, hij zakt steeds weer scheef, telkens naar links. Na vijf keer rechthangen, valt hij er uiteindelijk helemaal af. Hij ligt goed daar, vind ik, mooi rustig plekje. Er komen intussen veel streepjes in de kolommen HW en V. Ik leeg de zak en neem nog maar eens een slok. Op tv wordt  Jan-Peter bevraagd over zijn ideale coalitie. Met een grimlach komen er drie keer nietszeggende  woorden. JP gaat goed in mijn tabel, dat zijn opnieuw drie streepjes in de kolom V. De TV-dame is vasthoudend en vraagt het nog een keer. De grimlach zit er nu gebeiteld en hij zegt ‘Mevrouw, u kijkt zo lief’. Mijn ogen schieten vol, ik zie door het waas van tranen bijna niets meer. Het lukt me om de tv uit te zetten en naar de gevallen Alexander te wankelen. Ik ga naast hem zitten en begin een goed gesprek.       

Henk, 29 mei

Deel via: