Column Henk van der Linden

Campagneleed 2

Flyeren kan een van de leukste dingen zijn bij campagnevoeren. Kan zijn, als er niet te veel op je wordt gescholden. Op dit moment gaat dat best goed, ligt aan de peilingen denk ik. Vroeger heette flyeren gewoon folderen, maar ik vind flyeren ook wel wat hebben. Folder klinkt naar boodschappen. Flyer naar (hoog)vlieger, en dat is toch duidelijk wat anders; geeft  mezelf een ander niveau als ik met die dingen op straat sta.

Het mooie van flyeren is bovendien dat je nog eens buiten komt en onder de gewone mensen, onder de kiezers dus. Deze zaterdag staan we bij het winkelcentrum van De Rompert. Ook nu  hebben we het knus en gezellig onder elkaar, samen op een kluitje, strategisch opgesteld precies voor een van de ingangen.

We staan er wel breed bij, met zijn allen, inclusief posterborden, ballonnen op stokjes, kratten met andere spullen. Achter ons zit een dakloze op zijn scootmobiel. Ook hij probeert aandacht te trekken, maar dan voor zijn eigen handel: de Zelfkrant. Mooie krant, met een prachtige foto van Prinses Laurentien op de voorkant. Bij wijze van klein excuus koop ik de Krant. Maak er meteen een deal van: ‘ik uw krant, u onze folder’. ‘Okee meneer, dan laat ik die ook thuis lezen’…..

Vanzelfsprekend zijn we daar voor de mensen. Dat lukt aardig maar houdt niet over. De flyeracceptatie is minder dan vorige week in Rosmalen. Onze Z(eer) JD Donna (14) doet ook wat kinderkennis op. Het blijkt een hele kunst om in te schatten welke kleuters een ballon willen aannemen. De ene wordt blij, de andere kijkt verontwaardigd, en toch lijken ze allemaal van dezelfde leeftijd.

Hier in de Rompert geldt dat ook voor ons, ervaren flyeraars. Wie gaat wel aannemen en wie niet? Bij de afwerenden zijn er nogal wat waarvan je dat niet zou denken, zo op het oog. Neem nou die twee dames, tegen de zeventig, keurig opgedoft, arm in arm, inclusief tasjes. Je weet eigenlijk zeker dat ze van het CDA zijn, die blijven meestal vriendelijk en een D66 folder, och, die wijzen ze normaal gesproken niet af. Nu wel dus, ‘Wij zijn van Wilders’. ‘Maar dames, die doet hier niet mee. ‘Wij blijven straks ook gewoon thuis’.

Intussen geeft Donna een kleuter een ballon. Vader, achter in de dertig, 2 meter, zwarte pet, ontplofbare uitstraling, echtgenote een meter achter hem, reageert furieus, in zuiver bosch’: ‘Wa triest da die kleine hier lôpt mee un D66-ballon’. Ze lopen naar de snackbar, en die blijkt gesloten. Dat helpt ook niet. Het gezin gaat richting ingang Rompert.  Hij draait zich om en zegt boos tegen de kleuter: ‘En gij, mee die ballon, blèft hier de hele tèd twee meter áachter me lôpen!!’. 

Een half uur later komt het gezinnetje weer terug. Ik bied hem onze folder aan. ‘Wa denktenou, nooit nie’. Ik wijs lachend naar zijn kleuter: ‘zij heeft haar ballon nog, dan kun je dit toch ook wel aannemen?’ Hij lijkt te ontdooien, er komt iets van een glimlach rond zijn mond. ‘Da duurt net zo lang als in den auto, dan prik ik da ding kapot. Of ik schrèf er gewôn PVV op.’

Voorzitter Hans en lijsttrekker Jan vinden het om 2 uur mooi geweest, we breken op. De dakloze zwaait me na: ‘Tot ziens hè, en nog bedankt’.

Henk van der Linden

Deel via: