Column Henk van der Linden

Campagneleed

Zaterdagmiddag, centrum Rosmalen, 13.00 uur. Het is koud, ik heb me aangesloten bij Lenard en Michael, twee duidelijk D66-ers niet alleen door hun witte jacks, maar vooral door hun optimistische en blije uitstraling. Aan de andere kant van het winkelcentrum staan er nog vijf van ons. Even vrolijk en vriendelijk en ook met van die prachtige witte jacks. Ikzelf heb dat niet, zo’n jack, er werd voor mij uit een grote doos een badge opgediept met D66 aan de voorkant en Annemarie Hoog Antink op de achterkant, och maakt niet uit, we moeten op de centjes letten, nietwaar.

Het waaide koud daar aan de andere kant, waar er maar twee stonden. Er kwamen wel veel mensen langs. We deden ons best om wat vreugde over de politiek uit te stralen, Lenard, Michael en ik. Wonderwel lukte dat eigenlijk heel goed. Bijna iedereen nam onze flyer mee, niemand die er meteen een propje van maakte. Af en toe reageerde een passant afwijzend zonder iets te zeggen, soms zei iemand ‘ik ben helemaal niet van jullie club’ en er was er één die zei ‘stuur die hele rotzooi die er nu zit maar naar huis en dan zal ik daarna wel eens gaan lezen wat jullie vinden.’ Tsja, daar had ik niet zo meteen een antwoord op.  

Omdat je toch wat moet doen als je staat te kleumen, heb ik voor mezelf als doelgroep de jeugd gekozen. Dat valt niet mee, als 65-jarige, om de leeftijd van de jeugd in te schatten. Ze zien er allemaal hetzelfde uit, van 15 tot 25, en je kunt je eigenlijk geen vergissingen veroorloven, want fout geschat (onder de 18) dan sta je helemaal voor schut, en kost je dat een potentiële stem. Ik leerde snel: ‘mag jij al stemmen?’ Nogal verontwaardigde blik, zo van ‘wat denk jij wel, stomme oude lul’, wist niet hoe snel ik dat weer in orde moest maken. Dus gewoon geleerd: ‘jullie mogen ook al stemmen, ga je dat ook echt doen?’En na een goed heel kort gesprek onze flyer meegegeven. En onder de 18: ‘geef je onze flyer dan ook even aan je vader?’, doe ik ook nooit meer, vernietigende blikken van die tieners. Kortom, snelpancampagnecursus daar in Rosmalen voor Henk.

Net voordat ik dacht dat het wel mooi was geweest, kwam er nog een wat ouder koppel aan, zo van mijn leeftijd. Ik pikte de mevrouw eruit, zij bleef staan, haar man liep door en die heb  ik daarna niet meer gezien. ‘Mevrouw, mag ik u dit aanbieden, van D66?’ ‘Dat mag u wel, maar ik wil er niets over horen, ik heb het helemaal gehad met die politiek’. ‘Kan ik u daar wat mee helpen, mevrouw?’. ‘Nee, dat gaat niet lukken. Het zit zo…..’En toen kwam er een verhaal van tien minuten, van enorme emotie over haar vader en hoe die in het leven stond en hoe de wereld er na zijn dood geheel anders was gaan uitzien. 

‘Meneer, vroeger, toen mijn vader nog leefde, die door zovelen geëerd en gerespecteerd werd, en alles belangeloos deed, en er niets aan over hield, toen was het een andere wereld. Ik ga niet meer stemmen, ik zie dat het toch allemaal gaat over geld, mensen oplichten en eigen zakken vullen.’

‘Mevrouw, kijkt u toch nog even goed naar onze mensen in de witte jassen, en hun boodschap. Meer hoeft niet, en blijf trots op uw vader.’

Ze kijkt mij, Lenard en Michael aan, neemt de flyer mee en gaat haar man zoeken. 

Henk