De volle agenda

Pieter Tops noemde het raadslidmaatschap al eerder ‘een fascinerende hondenbaan’, en daarin moet ik hem voor een groot deel gelijk gaan geven. Ik draai nu een tijdje mee in het raadscircuit en mij valt op dat het bedrijven van lokale politiek toch écht een roeping is. Voor het geld hoef je het immers niet te doen, terwijl een raadslid (dus politicus) al snel uitgemaakt kan worden voor zakkenvuller, deze kwalificatie heb ik meerdere malen voorbij horen komen tijdens de campagne op straat. Raadsleden krijgen een beperkte vergoeding, waarvan nog een deel opgaat aan het spekken van de campagnekas.

Een raadslid is minimaal twintig uur per week bezig met zijn raadslidmaatschap (aldus de norm), echter is hij of zij vaak vierentwintig uur per dag aanspreekbaar raadslid. Om die reden wordt vaak terecht sommige delen van het privéleven ‘beschermd tegen’ de slurpende werking van het lidmaatschap van de Raad op de agenda. Zo is voor de een de tennisavond heilig, voor een ander de papadag, en voor de ander een belangrijke cursus. Agendatechnisch levert dit natuurlijk de nodige problemen, bij afgelopen fractievergadering nam het prikken van een nieuwe datum toch al bijna tien minuten in beslag, en tijd is al zo schaars!

Reden tot medelijden? Echt niet. Een verhaal heeft natuurlijk twee kanten. Ieder nadeel heb z’n voordeel. Kortom, de nuance. Een raadslid krijgt ook tal van mooie uitnodigingen voor theatervoorstellingen, openingen van nieuwe complexen en een raadslid leert bovendien ontzettend veel mensen kennen, waarbij het wel noodzakelijk is dus een tikkeltje sociaal te zijn, anders houdt men het niet vol.

Met als klap op de vuurpijl natuurlijk het begrotingsdiner, een jaarlijks terugkerend ritueel dat blijkbaar niet mag sneuvelen in tijden van ‘crisis’ en ‘geen nieuw beleid’. Een lekker etentje met ons-kent-ons in het Bestuurscentrum.